Nga Johhny Ademaj
Për herë të parë në histori, djemtë tanë arritën në çerekfinalen e një Kampionati Botëror. 28 vjet pas mrekullisë së Marsejës, historia u përsërit: i njëjti kundërshtar, i njëjti rezultat, por një histori e re. Erling Haaland shënoi plot shtatë gola në debutimin e tij në Kupën e Botës dhe fitoi zemrat e tifozëve të futbollit në mbarë botën.
Në fund u eliminuam nga Anglia pas vazhdimeve. Por nuk ishte rezultati ai që la përshtypjen më të thellë. Ajo që la gjurmë ishte “Ro”. Ajo që nisi si ritmi i një daulleje dhe thirrjet e shpërndara “Ro, Ro, Ro” në tribunë, u shndërrua në një fenomen global që askush nuk mund ta kishte parashikuar. Ro u bë më shumë se një thirrje – u bë një simbol i bashkimit, gëzimit dhe krenarisë.
Wayne Rooney bëri “Ro” në Nju Jork. Një pilot i një avioni F-35 u bashkua me “Ro”-në nga kabina e avionit. Deputetë të Parlamentit norvegjez e sollën “Ro”-në në sallën e parlamentit, ndërsa njerëzit u mblodhën rreth anijes vikinge në Sagastad – aty ku, në njëfarë mënyre, kjo histori kishte vendin e saj. Nga Times Square deri në rrugët e Londrës, nga rrjetet sociale në Amerikën e Jugut deri te ambasadat norvegjeze në të gjithë botën, Ro u përhap në kontinente që mezi kishin dëgjuar për futbollin norvegjez. Ne u bëmë skuadra e preferuar e gjithë botës. Dhe pastaj ishte Spanja. Ata fituan finalen dhe e merituan. Jo sepse kishin më shumë yje, por sepse kishin ndërtuar themelet me kalimin e viteve.
Trajneri i kombëtares, Luis de la Fuente, kishte drejtuar më parë ekipet U19 dhe U21 të Spanjës, përpara se të merrte përgjegjësinë e ekipit A. Ai kishte zhvilluar shumë prej këtyre lojtarëve që kur ishin adoleshentë. Përulësi, disiplinë dhe vazhdimësi. I njëjti stil loje, të njëjtat vlera – nga fillimi deri në majë. Këtu Norvegjia dhe Spanja ndryshojnë në mënyrën e organizimit, por jo në filozofi.
Përmes programit të zhvillimit të Federatës Norvegjeze të Futbollit, talentet ndiqen që nga mosha 12-vjeçare, me një lidhje të qartë nga futbolli i të rinjve deri te kombëtarja A. Kam pasur fatin të kontriboj dhe ta shoh këtë pune nga afër – si atëherë kur një Antonio Nusa shumë i ri u shfaq në një nga grumbullimet e tij të para. Edhe atëherë mund të shihje shenjat e diçkaje të veçantë. Por rruga nga aty deri te një çerekfinale e Kupës së Botës është e gjatë. Dhe shpesh nuk janë momentet që shihen nga të gjithë ato që kanë më shumë rëndësi. Janë të gjitha orët që askush nuk i filmon. Është durimi dhe puna e përditshme që japin fryte shumë vite më vonë.
Spanja ndërton mbi të njëjtin parim, por me një model tjetër: përmes akademive të klubeve të saj, si La Masia, ku zhvillimi dhe përzgjedhja fillojnë në nivel lokal shumë kohë përpara se kombëtarja të jetë pjesë e mendimeve. Dy sisteme të ndryshme, por i njëjti parim themelor: asgjë nuk lihet rastësisë. Nuk ka rrugë të shkurtra drejt majës. Ngjashmëria e vërtetë qëndron te kultura – një përulësi e fortë dhe një bashkim i ndërtuar ndër vite. Nuk fitohet një kampionat brenda natës. Ai ndërtohet duke bërë “Ro”, vit pas viti, brez pas brezi.
Dy vende, dy modele të ndryshme – por i njëjti mësim: sukseset e qëndrueshme nuk krijohen brenda natës. Ato ndërtohen mbi kulturë, punë dhe vazhdimësi, shumë kohë përpara se rezultatet të bëhen të dukshme. Një e vërtetë që vlen po aq në botën e biznesit sa edhe në fushën e futbollit.
Lexo gjithashtu
